باده دارم، چه ضرورت که به حسرت خوشم؟

من که سجاده به می دادم و تسبیح به نقل

مطربم کی بهلد خرقه که من در پوشم؟

چوب خشک از طرب باده جوان گردد و تر

اندرین شهر دلم بسته گندم گونیست

ورنه صد شهر چنین را به جوی نفروشم

ای که بی زهر ندادی قدح نوش بکس