اندرین شهر دلم بسته گندم گونیست

مطربم کی بهلد خرقه که من در پوشم؟

چوب خشک از طرب باده جوان گردد و تر

باده دارم، چه ضرورت که به حسرت خوشم؟

ورنه صد شهر چنین را به جوی نفروشم

ای که بی زهر ندادی قدح نوش بکس

بنده فرمانم، اگر زهر دهی، یا نوشم