بنده فرمانم، اگر زهر دهی، یا نوشم

اندرین شهر دلم بسته گندم گونیست

ورنه صد شهر چنین را به جوی نفروشم

ای که بی زهر ندادی قدح نوش بکس

در و دیوار ز جور تو به فریاد آمد

حسن عهد تو بنگذاشت که من بخروشم

موی بر موی تنم بر تو دعا می گوید