ای که بی زهر ندادی قدح نوش بکس

باده دارم، چه ضرورت که به حسرت خوشم؟

اندرین شهر دلم بسته گندم گونیست

ورنه صد شهر چنین را به جوی نفروشم

بنده فرمانم، اگر زهر دهی، یا نوشم

در و دیوار ز جور تو به فریاد آمد

حسن عهد تو بنگذاشت که من بخروشم