گر بمیرم من و آیی به نمازم بیرون

سخنی گفتی و از یاد برفت آن سخنم

از دهان تو چو خواهم که حدیثی گویم

یاوه گردد سخن از نازکی اندر دهنم

تا لب گور به ده جای بسوزد کفنم

آتش عشق تو از سینه من ننشیند

مگر آن روز که در خاک نشانی بدنم