آتش عشق تو از سینه من ننشیند

یاوه گردد سخن از نازکی اندر دهنم

گر بمیرم من و آیی به نمازم بیرون

تا لب گور به ده جای بسوزد کفنم

مگر آن روز که در خاک نشانی بدنم

خلق گویند: برو توبه کن از شیوه عشق

می کنم توبه ولی بار دگر می شکنم