خلق گویند: برو توبه کن از شیوه عشق

تا لب گور به ده جای بسوزد کفنم

آتش عشق تو از سینه من ننشیند

مگر آن روز که در خاک نشانی بدنم

می کنم توبه ولی بار دگر می شکنم

گر زند بر جگرم چشم تو هر دم تیری

اوحدی نیستم، ار پیش رخت دم بزنم