گفتی که: حجتی به غلامیم باز ده

زان بر تو روز خویش پدیدار میکنم

گفتم که: چاره ای بود این درد عشق را

چون چاره نیست صبر به ناچار میکنم

بر من گواه باش، که اقرار میکنم

ای هم نشین آن رخ زیبا،مرا ز دور

بگذار، تا تفرج گلزار میکنم