خود در تو نیست گیرا افسانه و فسونم

دل خواستی تو از من، تشریف ده زمانی

گر جان دریغ بینی، از عاشقان دونم

از بس فسون که کردم افسانه شد دل من

میم دهان خود را از من نهان چه کردی؟

باری، نگاه می کن در قامت چو نونم

گر اوحدی سکونی دارد، صبور باشد