گر اوحدی سکونی دارد، صبور باشد

خود در تو نیست گیرا افسانه و فسونم

میم دهان خود را از من نهان چه کردی؟

باری، نگاه می کن در قامت چو نونم

من چون کنم صبوری آخر؟ که بی سکونم