وقتست کز وصال تو جانی بپروریم

دیریست تا ز دست غمت جان نمی بریم

نه نه، چه جای وصل؟ که ما را ز روزگار

این مایه بس که: یاد تو در خاطر آوریم

آن چتر سلطنت، که تو در سر کشیده ای