آن چتر سلطنت، که تو در سر کشیده ای

وقتست کز وصال تو جانی بپروریم

نه نه، چه جای وصل؟ که ما را ز روزگار

این مایه بس که: یاد تو در خاطر آوریم

در سایه تو هم نگذارد که بنگریم

عیدیست هر به ماهی اگر ابروی ترا

همچون هلال عید ببینیم و بگذریم