مرهم ز که جوید جگر سینه فگاران؟

آهن که چه دید از غم آن چهره بگویید

تا آینه پیشش نزنند آینه داران

گر دوست دوایی ننهد بر دل مجروح

صد قصه نبشت اوحدی از دست غم او

وین غصه یکی بود که گفتم ز هزاران