ز مثل این خرابی ها چه غم دارند معموران؟

دلم نزدیک آن آمد که: از درد تو خون گردد

ولی پوشیده میدارم نشان دردش از دوران

بخندی چون مرا بینی که: خون میگریم از عشقت

چو شاخ گل زر عنایی بهر دستی همی گردی

دریغ آمد مرا شمعی چنین در دست بی نوران

تو چندین شکر از تنگ دهان خود فرو ریزی