تو چندین شکر از تنگ دهان خود فرو ریزی

ز مثل این خرابی ها چه غم دارند معموران؟

چو شاخ گل زر عنایی بهر دستی همی گردی

دریغ آمد مرا شمعی چنین در دست بی نوران

ندانستی که: از گرمی بجوش آیند محروران؟

طبیب خفته ما را همی باید خبر کردن

که: امشب ساعتی بر هم نیامد چشم رنجوران