ندانستی که: از گرمی بجوش آیند محروران؟

چو شاخ گل زر عنایی بهر دستی همی گردی

دریغ آمد مرا شمعی چنین در دست بی نوران

تو چندین شکر از تنگ دهان خود فرو ریزی

طبیب خفته ما را همی باید خبر کردن

که: امشب ساعتی بر هم نیامد چشم رنجوران

ز نوش حقه لعل تو چون شهدی طلب داردم