طبیب خفته ما را همی باید خبر کردن

دریغ آمد مرا شمعی چنین در دست بی نوران

تو چندین شکر از تنگ دهان خود فرو ریزی

ندانستی که: از گرمی بجوش آیند محروران؟

که: امشب ساعتی بر هم نیامد چشم رنجوران

ز نوش حقه لعل تو چون شهدی طلب داردم

رقیبانت همی جوشند گرد من چو زنبوران