چو شاخ گل زر عنایی بهر دستی همی گردی

ولی پوشیده میدارم نشان دردش از دوران

بخندی چون مرا بینی که: خون میگریم از عشقت

ز مثل این خرابی ها چه غم دارند معموران؟

دریغ آمد مرا شمعی چنین در دست بی نوران

تو چندین شکر از تنگ دهان خود فرو ریزی

ندانستی که: از گرمی بجوش آیند محروران؟