جان به تن باز رود کشته شمشیر غمت را

که چنین حال نشاید که بگویند به آنان

ای که جان خواسته ای از من بیدل، بفرستم

جان چه چیزست؟ که زودش نفرستند به جانان

در لحد نام تو گر بشنود از مرثیه خوانان

بر سر خوان خیال تو ز بس خون که بخوردیم

پیر گشتیم و ز ما صرفه ببردند جوانان