در لحد نام تو گر بشنود از مرثیه خوانان

ای که جان خواسته ای از من بیدل، بفرستم

جان چه چیزست؟ که زودش نفرستند به جانان

جان به تن باز رود کشته شمشیر غمت را

بر سر خوان خیال تو ز بس خون که بخوردیم

پیر گشتیم و ز ما صرفه ببردند جوانان

من به شیرین سخنی آب نمی یابم و کرده