بر سر خوان خیال تو ز بس خون که بخوردیم

جان چه چیزست؟ که زودش نفرستند به جانان

جان به تن باز رود کشته شمشیر غمت را

در لحد نام تو گر بشنود از مرثیه خوانان

پیر گشتیم و ز ما صرفه ببردند جوانان

من به شیرین سخنی آب نمی یابم و کرده

بارها غارت حلوای لبت چرب زبانان