گر سست گیرم عهد تو، از هجر خود داغم بنه

از کینه بنیادم مکن، بر سینه بیدادم مکن

افتادن اندر بند تو بهتر ز آزادی مرا

چندان که من باشم، بتا، زین بند آزادم مکن

ور سخت گویم با غمت، از وصل خود شادم مکن

بازم زبان اوحدی، هر چند پندی می دهد

گر گوش دارم سوی او، گوشی به فریادم مکن