بازم زبان اوحدی، هر چند پندی می دهد

چندان که من باشم، بتا، زین بند آزادم مکن

گر سست گیرم عهد تو، از هجر خود داغم بنه

ور سخت گویم با غمت، از وصل خود شادم مکن

گر گوش دارم سوی او، گوشی به فریادم مکن