ور سخت گویم با غمت، از وصل خود شادم مکن

افتادن اندر بند تو بهتر ز آزادی مرا

چندان که من باشم، بتا، زین بند آزادم مکن

گر سست گیرم عهد تو، از هجر خود داغم بنه

بازم زبان اوحدی، هر چند پندی می دهد

گر گوش دارم سوی او، گوشی به فریادم مکن