هر شبی شهری بسوزد آه آتشبار من

رخت ازین شهرم به صحرا برد می باید که شب

مردم اندر زحمتند از ناله بسیار من

گر نه آب چشم سیل انگیز من مانع شود

همچو یاقوتست اشکم، تا خیال لعل او

آشنایی می کند با دیده بیدار من

من ز تیمارش چنان گشتم که نتوان گفت و او