ای که بیازرده ای بی سببم بارها

بر تو مرا فتنه کرد این دل بی کار من

گر خبر از درد من نیست ترا، در نگر

تا بتو گوید درست روی چو دینار من

تا توچه میخواستی از من و آزار من؟

زلف تو در راه دل دام بلا چون نهاد

روی چو گل را بگو تا: ننهد خار من