از در خود برانیم هر دم و من به حکم تو

دور نشسته در شما می نگرم، دریغ من!

برد گمان که به شود خسته دلم به وصل تو

دیدم و روز وصل خود زارترم، دریغ من!

میروم و نمی روی از نظرم، دریغ من!

دل به تو شاد وآنگهی چشم تو در کمین جان

من ز فریب چشم تو بی خبرم، دریغ من!