لعل لب تو خون من خورده چنین و آنگهی

من ز فریب چشم تو بی خبرم، دریغ من!

تن به رخ تو زنده بود، از تو برید و مرده شد

بر تن مرده بی رخت مویه گرم، دریغ من!

من ز درخت قامتت بر نخورم، دریغ من!

رفت برون بسان آب از ره دیده خون دل

آتش دل برون نرفت از جگرم، دریغ من!