آتش دل برون نرفت از جگرم، دریغ من!

لعل لب تو خون من خورده چنین و آنگهی

من ز درخت قامتت بر نخورم، دریغ من!

رفت برون بسان آب از ره دیده خون دل

از ستمت خلاص دل نیست، که هر کجا روم

هجر تو می رود روان بر اثرم،دریغ من!

چشم ترا چنانکه من دیدم و فتنهای او