نه عقلم بسی گفتی، مکن یاد او دیگر؟

چو دریا شد آن آبی، که وقتی شمر بود او

من آن نقد عرضی، کش درین فرش بنهفتم

نه از خاک شد تیره، نه ازنم، که زر بود او

که اندر طریق ما عجب بی خبر بود او!

مجوی اوحدی را تو ز من کندر آن ساعت

که من بار می بستم، به جانبی دگر بود او