که اندر طریق ما عجب بی خبر بود او!

من آن نقد عرضی، کش درین فرش بنهفتم

نه از خاک شد تیره، نه ازنم، که زر بود او

نه عقلم بسی گفتی، مکن یاد او دیگر؟

مجوی اوحدی را تو ز من کندر آن ساعت

که من بار می بستم، به جانبی دگر بود او