مجوی اوحدی را تو ز من کندر آن ساعت

نه از خاک شد تیره، نه ازنم، که زر بود او

نه عقلم بسی گفتی، مکن یاد او دیگر؟

که اندر طریق ما عجب بی خبر بود او!

که من بار می بستم، به جانبی دگر بود او