ای مصر زیبایی نهان در زلف همچون شام تو

یک بوسه در ده زان دهن وانگه بریز این خون من

تا در دمی حاصل شود هم کام من، هم کام تو

مثل دهانت شکری در مصر نتوان یافتن

دیشب سلامی کرده ای، چون قدر آن نشناختم

امروز خود را می کشم در حسرت دشنام تو

نشگفت از آه سرد من وز رنگ و روی زرد من