نشگفت از آه سرد من وز رنگ و روی زرد من

ای مصر زیبایی نهان در زلف همچون شام تو

دیشب سلامی کرده ای، چون قدر آن نشناختم

امروز خود را می کشم در حسرت دشنام تو

ای جان غم پرورد من پرورده انعام تو

از سیم خالی می کنی وز مشک خالی می زنی

این دامها چند افگنی؟ ای اوحدی در دام تو