امروز خود را می کشم در حسرت دشنام تو

مثل دهانت شکری در مصر نتوان یافتن

ای مصر زیبایی نهان در زلف همچون شام تو

دیشب سلامی کرده ای، چون قدر آن نشناختم

نشگفت از آه سرد من وز رنگ و روی زرد من

ای جان غم پرورد من پرورده انعام تو

از سیم خالی می کنی وز مشک خالی می زنی