گمان بردی که برگشتم به جور از آستانت من؟

اگر ساکن خودم خواند زمین و آسمان تو

لبت می پرسد از جانم که: کامت چیست؟ تا دانم

چه باشد کام مشتاقی؟ دهانی بر دهان تو

بلی در حق مسکینان خود این باشد گمان تو

دل از ما خواستی، جانا، دریغی نیست دل، لیکن

چو روی از ما نمی پوشی، کسی باید ضمان تو