به بوی آنکه در یابم غبار کاروان تو

چه باشد گر به نام من فرو خواند لبت حرفی؟

ز چندان آیت خوبی که منزل شد بشان تو

بهر جانب ز شوقت چون سگ گم گشته می گردم

خنک یاری که هستی تو به خلوت هم نشین او!

که من باری نمی یابم نشانی از نشان تو

به دستان اوحدی را کرد چشمت پیر می بینم