که من باری نمی یابم نشانی از نشان تو

بهر جانب ز شوقت چون سگ گم گشته می گردم

به بوی آنکه در یابم غبار کاروان تو

خنک یاری که هستی تو به خلوت هم نشین او!

به دستان اوحدی را کرد چشمت پیر می بینم

سرش را من، که خواهد رفت در پای جوان تو