خون خلقی گر بریزی بی گناه

قاتلت چون سایه بر راه افگند

آفتاب آنجا چه باشد؟ خاک راه

کس گناهی بر تو نتواند نشاند

آه! کز شوق تومیسوزیم و نیست

زهره آن کز غمت گوییم: آه!

صبر میورزیم و غماز آب چشم