آه! کز شوق تومیسوزیم و نیست

آفتاب آنجا چه باشد؟ خاک راه

کس گناهی بر تو نتواند نشاند

خون خلقی گر بریزی بی گناه

زهره آن کز غمت گوییم: آه!

صبر میورزیم و غماز آب چشم

عشق می پوشیم و رنگ رخ گواه