صبر میورزیم و غماز آب چشم

خون خلقی گر بریزی بی گناه

آه! کز شوق تومیسوزیم و نیست

زهره آن کز غمت گوییم: آه!

عشق می پوشیم و رنگ رخ گواه

عاقبت دودی بر وزن بر شود

چند شاید داشت این آتش نگاه!