چند شاید داشت این آتش نگاه!

صبر میورزیم و غماز آب چشم

عشق می پوشیم و رنگ رخ گواه

عاقبت دودی بر وزن بر شود

بی تو در گور آنچنان گریم که اشک

از سر خاکم برویاند گیاه

اوحدی گر کشته شد عمر تو باد