عاقبت دودی بر وزن بر شود

زهره آن کز غمت گوییم: آه!

صبر میورزیم و غماز آب چشم

عشق می پوشیم و رنگ رخ گواه

چند شاید داشت این آتش نگاه!

بی تو در گور آنچنان گریم که اشک

از سر خاکم برویاند گیاه