قفای سیم و زر دیده، به ترک خال و عم کرده

نهاد رخت سوز او علفها بر تلف بسته

وجود نقد باز او گذرها بر عدم کرده

طلاق نیک و بد داده، دعای مرد و زن گفته

میان بیشه هستی به تیغ نامرادیها

درخت هر مرادی را، که می دانی، قلم کرده

بسان اوحدی هر دم میان خاک و خون غم