بسان اوحدی هر دم میان خاک و خون غم

قفای سیم و زر دیده، به ترک خال و عم کرده

میان بیشه هستی به تیغ نامرادیها

درخت هر مرادی را، که می دانی، قلم کرده

فغان و ناله خود را عدیل زیر و بم کرده