میان بیشه هستی به تیغ نامرادیها

وجود نقد باز او گذرها بر عدم کرده

طلاق نیک و بد داده، دعای مرد و زن گفته

قفای سیم و زر دیده، به ترک خال و عم کرده

درخت هر مرادی را، که می دانی، قلم کرده

بسان اوحدی هر دم میان خاک و خون غم

فغان و ناله خود را عدیل زیر و بم کرده