چون چنگ نیست یک دم خالی ز آه و ناله

خواهی که زین چه هستم دیوانه تر نگردم

بر یاد آن پری رخ پر کن یکی پیاله

آن رنگ داده ناخن تا بر رگ دل آمد

چون بوسه خواهم از وی گیرد لبش به دندان

تا اوحدی نبیند بی استخوان نواله