آن رنگ داده ناخن تا بر رگ دل آمد

هر درد را که داری می کن به من حواله

خواهی که زین چه هستم دیوانه تر نگردم

بر یاد آن پری رخ پر کن یکی پیاله

چون چنگ نیست یک دم خالی ز آه و ناله

چون بوسه خواهم از وی گیرد لبش به دندان

تا اوحدی نبیند بی استخوان نواله