چون نکردی به چه آوازه در انداخته ای؟

ناوک غمزه بیندازی و بگریزی تو

تا ندانم که تو بیدادگر انداخته ای

گفته بودی که: دلت را به وفا شاد کنم

باد را بر سر کوی تو گذر دشوارست

زان همه دل که تو بر یک دگر انداخته ای

آن سواری تو، که در غارت دل صد نوبت