زان همه دل که تو بر یک دگر انداخته ای

گفته بودی که: دلت را به وفا شاد کنم

چون نکردی به چه آوازه در انداخته ای؟

باد را بر سر کوی تو گذر دشوارست

آن سواری تو، که در غارت دل صد نوبت

رخت جان برده و بارم ز خر انداخته ای

ای بسا سوخته دل را! که به پروانه غم